Yunus Gibi Sevmek Nedir

Tasavvuf geleneğinin şüphesiz en latif, en kapsayıcı ve en sarsıcı hallerinden biridir "Yunus gibi sevmek", Yunus Emre Hazretleri gibi sevmek. Bu, sıradan bir duygu durumu veya anlık bir heves değil; nefsi aradan çıkarıp, tüm varlık alemine Hakk'ın nazarıyla bakabilme makamıdır. Yunus Emre'nin dilinde aşk, bir kelime olmaktan çıkar, tüm kainatı ayakta tutan ilahi bir cezabeye dönüşür.

Peki, gönüllerimizi titreten bu "Yunus Gibi Sevmek" anlayışı, tasavvufun derinlikli penceresinden bakıldığında ne anlama gelir?

En Yüce Gayemiz: Allah'ı Sevmek (Aşk-ı Hakiki)

Yunus gibi sevmenin ilk ve en temel basamağı, doğrudan doğruya Kaynak'a, yani Allah'a duyulan aşktır. Tasavvufta buna "Aşk-ı Hakiki" (Gerçek Aşk) denir. Dünyevi tüm sevgiler, aslında bu büyük aşka giden yolda birer köprü, birer "Aşk-ı Mecazi"dir.

Yunus'un meşhur "Aşkın aldı benden beni / Bana seni gerek seni" nidası, işte bu mutlak teslimiyetin ve sevginin özetidir. Allah'ı sevmek, cennet arzusu veya cehennem korkusuyla değil, sırf O, "O" olduğu için sevmektir. Benlik (enaniyet) gömleğini çıkarıp, kalbi yalnızca O'nun muhabbetine tahsis etmektir. Yunus gibi seven bir gönül için en büyük vuslat, Hakk'ın rızasına ermektir.

Kesrette Vahdeti Görmek: Allah İçin Sevmek

Yunus Emre'nin felsefesini tüm dünyaya mal eden en büyük sır, sevginin yönünü yaratıcıdan yaratılana doğru şefkatle indirmesidir.

"Elif okuduk ötürü, pazar eyledik götürü / Yaradılanı hoş gör, Yaradan'dan ötürü."

Allah'ı gerçekten seven bir derviş, O'nun eserlerine kin tutamaz, düşmanlık edemez. Yunus gibi sevmek; insanı, kurdu, kuşu, dağları ve deryaları sırf O'nun tecellisi (yansıması) olduğu için bağrına basmaktır. Bu anlayışta ötekileştirme yoktur, birleştirme vardır. Karşısındaki insanın kusurlarına takılmak yerine, o kusurlu perdenin arkasındaki "İlahi Sanatkâr"a hürmet etmek vardır. Allah için sevmek, hiçbir menfaat beklemeden, sırf O'nun rızası için gönül yapmaktır; çünkü Yunus'un dediği gibi "Dostun evi gönüllerdir."

İzleri Sürmek: Allah'ı Hatırlatan Her Şeyi Sevmek

Seven, sevdiğine ait her detayı kıymetli bulur. Yunus gibi sevmek, Hakk'ı hatırlatan her şeye derin bir hürmet ve muhabbet beslemektir.

Peygamber Efendimiz'e (s.a.v) duyulan derin eşvak, kâmil mürşitlere ve Allah dostlarına (evliyaya) beslenen hürmet bu sevgiden beslenir. Ancak bu sevgi sadece insanla sınırlı kalmaz. Seher vaktinde öten bülbülün sesinde O'nun zikrini duymak, sararan bir yaprakta O'nun kudretini temaşa etmek, bir dervişin hırkasında, bir dergâhın sükûnetinde O'nun kokusunu almaktır. Kainat baştan başa O'nun ayetleri (işaretleri) ile doludur ve Yunus gibi seven bir kalp, o işaretleri okumayı en çok sevendir.

Kalbin Cilası: Zikrullah'ı Sevmek

Tasavvufta "Seven, sevdiğini çokça anar" kaidesi esastır. Yunus gibi sevmek, dili ve kalbi Zikrullah (Allah'ı anmak) ile diri tutmaktır.

Zikir, aşığın maşukuyla olan bitimsiz sohbetidir. "Dağlar ile taşlar ile, çağırayım Mevlam seni / Seherlerde kuşlar ile çağırayım Mevlam seni" diyen Yunus, zikrin sadece tesbih taneleriyle çekilen bir ritüel değil, tüm kainatla birlikte ritim tutulan evrensel bir ahenk olduğunu bize öğretir. Zikrullah'ı sevmek, kalbin pasını silmek ve her nefes alışverişte O'nunla bir anlık vuslat yaşamaktır.

Hülasa;

Yunus gibi sevmek, bir iddia değil, bir ispat işidir. Kinden arınmış bir kalp, gıybetten uzak bir dil ve her an Hakk'ın rızasını arayan bir ruh hali gerektirir. Bu sevgi, insanı hamlıktan kurtarıp pişirir, yakar ve nihayetinde "Hiç"lik makamında en büyük varlığa, Hakk'a ulaştırır.

Ne mutlu Yunus gibi sevebilenlere, ne mutlu gönlünde o ilahi ateşten bir kıvılcım taşıyanlara...